Category: Felietony (Page 2 of 38)

10 lat pisania

Dzisiaj przygotowałem kolejny tekst na DailyWeb. Jakoś tak się złożyło, że piszę tam głównie o gamedevie. Wrzucam treści, które ocierają się o analizę rynku, opisywanie trendów lub, po prostu, dotyczą jakiejś gry. Podejrzewam, że wrzuciłbym je tutaj, ale to popsułoby klimat mojego bloga. Moje pisanie w Internecie zaczęło się 12 stycznia 2009 roku. Tak, wkrótce od pierwszego wpisu na „Połącz kropkach”, minie 10 lat! Miałem 20 lat, gdy stwierdziłem, że potrzebuję miejsca na wypisywanie się z tego, co siedzi mi w głowie.

Jak każda osoba, która zajmuje się słowami, dość długo się miotałem. Próbowałem sił w różnych formach. Od felietonów, przez poezję, na krytyce kultury skończywszy. Normalną rzeczą jest chęć wyszumienia się, przeniesienia najbardziej wzniosłych pomysłów na papier. W moim przypadku będzie to raczej ekran. Jednak muszę przyznać, że blogowanie nieźle mnie pochłonęło, chociaż w pewnym momencie zacząłem tracić motywację. Wtedy wykupiłem własną domenę. Stwierdziłem, że konieczność płacenia za swoje miejsce pozytywnie wpływanie na moje zaangażowanie. Nie pomyliłem się. We wrześniu 2014 roku zarejestrowałem adres tego bloga. Prawie pięć lat temu.

Czego się nauczyłem? Jednej, bardzo bolesnej, rzeczy. Coś takiego jak wena nie istnieje. Wielokrotnie to powtarzałem, więc napiszę po raz kolejny: przy pisaniu nie ma znaczenia to, czy ma się nastrój, czy nie. Trzeba usiąść i wklepać pierwsze zadanie. A potem drugie, cały akapit, aż dotrze się do 3 000 znaków. To wartość, do której zawsze dążę. Każdy tekst, niezależnie od formy, powinien dobić do tej liczby znaków. Zazwyczaj się to udaje. Czasem odpuszczam, gdy już widzę, że kolejne akapity przypominają zwykłe lanie wody. Tego też musiałem się nauczyć. Jednak największym problemem była dla mnie rezygnacja z weny, z tej nastrojowości pisania. Mam wrażenie, że przekonanie o impulsywności tworzenia tekstów wyniosłem ze szkoły. Na języku polskim wkładano mi do głowy, że istotne jest natchnienie, potrzebne jest uniesienie, żeby zacząć pisać. Dopiero po latach przekonałem się, że to najzwyklejsza bzdura.

Najbardziej skrzywdziło mnie środowisko twórców-amatorów, wśród których się obracałem. Wielu z nich było poetami lub byli zapatrzeni w wierszy. Zazdrościłem tego postmodernistycznego gadania o literaturze, tego efemerycznego traktowania tekstu. Próbowałem podążać ich ścieżką. Niepotrzebnie. Moje pisania to praca. Pot. Przygotowywanie notatek. Skreślanie podpunktów, zmienianie sensów. Niewiele tutaj miejsca na natchnienie, wenę. Siadam i przygotowuję notatki. Robię to tak długo, aż nie uznam, że wyrzuciłem wszystko z głowy. Dopiero wtedy zaczynam pisać. Gadanie o przygotowywaniu czegoś wielkiego jest, najczęściej, środkiem do spektakularnej klęski. Lepiej usiąść i zacząć pracować, bo tym jest właśnie pisanie. Od pierwszego do ostatniego znaku.

Powiecie, że zabrałem sobie całe piękno z tworzenia tekstu. Nie potrzebuję go. Wolę brud i trud składania kolejnych akapitów. Żadnych galaktyk sensów, po prostu dobrze opracowana treść. Od 10 lata staram się być solidnym rzemieślnikiem. W pewnym momencie swojego życia doszedłem do wniosku, że na tym świecie jest zbyt wielu artystów. A nie ma komu pracować.

Ja pracuję. A moje unikanie uniesień i artystycznego gadania? Nie sądzę, aby to był powód do jakiegokolwiek wstydu.

Tekst napisany na wsi

Grudzień. Jak co roku siedzę na wsi. Bo tak, bo mam dość miasta, bo nuży mnie odgłos przejeżdżających pociągów, bo nie chcę już oddychać smogiem. Dlatego wyjeżdżam. W każde święta i sylwestra, często na urlop. Jeździmy razem. Ja, moja Żona i pies. Cała nasza trójka chce wtedy odpocząć od miasta, od zaduchu, od czwartego piętra. Każde miejsce ma swoje wady i zalety. Wieś też potrafi być piękna do czasu, do jednego momentu, w którym ma się jej dość.

Mieszkaliśmy na wsi. Dokładnie pół roku, w bardziej niespokojnym okresie naszego życia. Przyjechaliśmy latem, zostaliśmy na jesień i zimę. Widzieliśmy, jak na drzewach liście zmieniają kolory. Grabiliśmy je w naszym ogrodzie. A potem obserwowaliśmy zasypujący wszystko śnieg. Powoli, centymetr po centymetrze, kawałek po kawałku. Na wsi człowiek szybko traci cierpliwość do tej białej kołderki. Po odśnieżeniu placu oraz drogi, po ciągłym zastawianiu się, czy tym razem uda się wyjechać, piękno zimy szybko blaknie. Pozostaje jedynie ciągły, nieustanny wkurw. Bo znowu napadało, bo znowu trzeba biegać z szuflą, bo znowu nie wiadomo, czy uda się wyjechać. Po każdej nocy trzeba się zmierzyć z niepokojem. Tak bywa, tak jest ułożona ta rzeczywistość.

A w mieście? Odśnieżona droga, ale parking po blokiem już nie. Rozjeżdżony przez inne samochody, ślisko, ślizgawka na jezdni. Znowu niepokój, zastanawianie się. Tylko tym razem dotyczy on innych spraw. Rozważa się, czy tym razem człowiek wyjedzie spokojnie, czy nie zahaczy innego auta. Na wsi to człowiek jeszcze popiół z pieca weźmie. A w mieście? Piasek trzeba trzymać w piwnicy? A może trzeba lać pod koła wrzątek, żeby wyjechać? W mieście podstawym plusem jest mnogość środków transportu. Jak nie samochód, to pociąg. Jak nie pociąg, to autobus. Od wielkiego dzwona można nawet udać się na tramwaj. Do pracy, na zakupy, zawsze się dojedzie. Codzienność daje więcej możliwości. Coś za coś. Wymienia, barter ewentualności, handel rozwiązaniami. Każdy z tego wybiera, to co najbardziej mu odpowiada.

Dlatego zmieniamy otoczenie. Kilka razy do roku. Żeby odpocząć, złapać inny kontekst. Funkcjonować w innym kontekście. Po to mamy szklarnię, huśtawkę na świeżym powietrzu. Dla innych wrażeń, spokoju, odpoczynku. Wieś daje nam inne tempo, którego często brakuje nam w codziennym życiu. Warto mieć taki azyl. Bywa on pełen niespodzianek. Zawalona szklarnia, rozwalony garaż, podziurawiony gradem dach. Nieprzewidywalność potrafi być odczuwalna. Ale jednak wracamy. Dla tych wrażeń, tak zgoła odmiennych od naszej miejskiej codzienności.

Są święta, poranki są zimne. Trzeba palić w piecu. Pies spędza całe dnie na dworze, przychodzi do domu o 19:00 i zasypia. Leży na swoim posłaniu do samego rana, a potem znowu opuszcza dom. Tak wyglądają nasze święta na wsi. Spokój. Cisza. Nieprzewidywalność. Mroźne poranki.

Da się.

Sklepowe taranowanie

Wigilia już wkrótce, więc powoli będę kończył z cyklem przedświątecznych irytacji. Została do omówienia jedna rzecz, która wydarzyła się w sobotę. Ja i moja Żona popełniliśmy poważny błąd. Pewną sprawę zostawiliśmy na ostatnią chwilę. Na swoje usprawiedliwienie mamy jedynie to, że pomyśleliśmy o tym dopiero na kilka dni przed Wigilią. Pewnie myślicie, że zapomnieliśmy kupić prezentów. Nie. Strzelajcie dalej. Choinka? Skąd, grzecznie rozłożona. To pewnie karp, krzykniecie chórem! Już kupiony. Rozczarowani? Przykro mi.

Nasz pies boi się wystrzałów. Nie należymy do ludzi wypisujących w Internecie głupoty w stylu „zwierzęta są niżej w łańcuchu pokarmowym, więc mają się dostawać”, do grona skończonych kretynów wstawiających memy z owczarkiem niemieckim i yorkiem oraz niezwykle zabawnym podpisem o wojnie, huku karabinów oraz petard, też się nie zaliczamy. Nie przepraszam za ostre słowa. Zmęczyły mnie popisy głupoty w Sieci, nie podważam niczyjego prawda do własnego zdania. Po prostu trzeba liczyć się z tym, że po jego wypowiedzeniu można otrzymać łatkę skończonego idioty, który kompletnie nie rozumie, o co chodzi z rezygnacją z pokazów fajerwerków w miastach. Na (nie)szczęście stoi u progu wymierania gatunku ludzkie, bo może i jesteśmy dominującym zwierzęciem, ale to nie oznacza, że nie imają się nas reguły dotyczące życia i śmierci. Dobra, dość o tym. Miało być o jednej sprawie, a przyplątała się kolejna. Od Wigilii zmniejszam konsumpcję treści w mediach społecznościowych. Ludzie nieustannie mnie rozczarowują, najczęściej za sprawą godnych zapisania popisów głupoty.

Koniec ten przydługiej, nieco agresywnej, dygresji. Nasza bestia boi się wystrzałów, ale w tym roku postanowiliśmy zasięgnąć pomocy weterynarza. To jest ta sprawa, którą zostawiliśmy na ostatnią chwilę. Pojechaliśmy, załatwiliśmy, a potem stwierdziliśmy, że wyskoczymy na szybkie sobotnie zakupy. To był błąd. Szaleństwo przedświąteczne już trwało. Opętani tą przypadłością już szturmowali sklep, ale prawda jest taka, że po parkingach ich poznacie. Samochody zajmujące dwa miasta, groźne spojrzenia innych kierowców, podjeżdżanie pod samo wejście sklepu. A w środku? Gorzej. Gwałtowne rzucanie się na półki. Rozjeżdżanie innych wózkami, tak jakby to była jakaś konkurencja. Pewnie klienci czekali na wyniki. Rozlega się dźwięk zapowiadający informację w sklepie i podają słowa: „Gratulujemy panu z w niebieskiej kurtce! W ciągu ostatnich 10 minut uderzył pan wózkiem 12 osób. Piękny wynik! Na drugim miejscu jest pani, która przesunęła wózek innego klienta na środek przejścia tylko po to, aby wziąć mleko! Zapraszamy po odbiór cyfrowego zapisu tego spektakularność popisu chamstwa przy kasie. Będzie czym pochwalić się przy świątecznym stole!”. Tak to sobie wyobrażam.

W tym roku ostatnie dni przez świętami jakoś szczególnie dały mi w kość. Może z wiekiem robię się mniej cierpliwy, a może mam po prostu dość ludzkiej głupoty, która ostatnio przekracza ustanowione wcześniej granice. To jest efekt kiepskiej edukacji społeczeństwa. Nauczyciele są zapracowaniu, zajęci wypełnianiem tabelek, w domach królują tablety i nawyki ściągnięte z YouTube’a. Jak mam być normalnie w świecie poukładanym przez wirtualne przestrzenie pozbawione jakichkolwiek reguł?

Brudna narracja

Od razu ostrzegam, że to będzie tekst o literaturze! Myślę, że takie treści będą zdarzały się coraz częściej. Co prawda ukończyłem kulturoznawstwo, ale specjalizowałem się w kulturze literackiej. Od korzeni trudno uciec. Dlatego, gdy zacząłem urlop, zdałem sobie sprawę z tego, że spędzę go na czytaniu, pisaniu i graniu. Nawyki trudno zmienić. Dzisiaj będzie kilka słów sprowokowanych lekturą Wzgórza psów Jakuba Żulczyka. Autora, którego pierwsze powieści pozostawiły mnie kompletnie obojętnym, ale do Zmorojewa już chętniej wracam do wykreowanych przez niego światów.

Wzgórze psów to opis egzystencji ludzi z małego miasteczka. Dalej są takie miejsca w Polsce, w których wszyscy się znają, konflikty trwają przez pokolenia, a ludzie bywają jednocześnie nienawistni i życzliwi. To jest doskonały opis świata przedstawione we Wzgórzu psów. Pochłonąłem tęż książkę w kilka wieczorów. Fabuła nie jest specjalnie oryginalna, to opowieść o zagubieniu i zemście, o cierpienie oraz karze, która wszystko zmienia. Mnóstwo tekstów wcześniej podejmowało ten temat, ale jak to jest napisane! Jak cudownie gra język w rękach Jakuba Żulczyka! Dawno już nie miałem przyjemności brnąć przez tak wspaniale utkaną narrację.

Właśnie przy języku warto się zatrzymać. Tekstom Jakuba Żulczyka daleko do purystycznej postawy. Jego widzenie słów opiera się na wyrywaniu ich z codzienności. Dlatego narracja staje się szybko brudna, agresywna, naturalistyczna i przerażająca. We Wzgórzu psów jest to często walenie czytelnika w ryj językowym chamstwem, niewyszukanym formami, do których ucieka się małomiasteczkowa codzienność. Nie dziwi mnie to, że językowi puryści, ci, co pragną, aby literatura była literacka, a nie okazjonalnie chamska i do bólu codzienna, z trudem odnajdą piękno powieści Jakuba Żulczyka. Podejrzewam, że przy pierwszej kurwie odpadną, porzucą jego tekst. A szkoda, bo literaturze przydaje się takie odbicie. Ucieczka od idealnie wycyzelowanych form, czystych akapitów z bajecznymi opisami. Literackość egzystuje też w brudzie, w codziennym wkurwie, opętaniu zmysłów i agresywnej charakterystyce świata.

Daleki jestem od dyskredytowania tekstów czystych, z perfekcyjnie ułożonymi zdaniami. Lubię je, jednak nie uważam, że literatura powinna składać się wyłącznie z nich. Miło jest zejść z wieży i udać się na spacer do niebezpiecznej dzielnicy. Ile tam się dziej! Ile zagrożeń, smrodu, brudu, słownego smogu, który gryzie w oczy. Wiem, że niektórym pękają serca przy najlżejszym przekleństwie, tacy są wrażliwi i niech będą, nie dla nich Wzgórze psów. Jednak tym lubiącym słowny brud, który bywa niezwykle dynamiczny, gorąco polecam tę powieść. To jest właśnie ta paskudna literatura, nielubiana na lekcjach języka polskiego, bo nie wpisuje się w program. Ten tekst jest bardzo blisko życia, co na pewno zobaczą osoby pochodzące z małych miasteczek. Tak mocno wchodzi w tę rzeczywistość, że przejmuje z niej wszystko to, co piękne i najobrzydliwsze.

Stąd bierze się szorstki język, z tej brzydoty świata. Codzienności daleko do idealnie rozłożonych konturów, to raczej poszarpany, ciągle rozpadający się obraz. Jest literatura dążąca idealizująca świat, wpadająca w cudowne ramy czystego słownictwa i intelektualnych akapitów. Dobrze! Niech będzie jak najdłużej! Jednak niech nigdy nie stanie się formą jedyną, monopolizującą sposób narracji. Do zrozumienia otaczającego świata potrzebne są także teksty operujące słowem pełnym skaz, bliskim codzienności. Nie ma się co oburzać, trzeba się skonfrontować z tym światami. Najciekawsze rzeczy zawsze powstają w wyniku zderzenia całkowicie odmiennych form.

Korki. Nie od wina

Dzisiaj spędziłem w samochodzie 96 minut. Podróż do i z pracy zajmuje mi zazwyczaj 40 minut dziennie. A dzisiaj – nagle! – czas ten wzrósł o kolejne 56! Najgorsze jest to, że poranna podróż tego nie zapowiadała. Nawet się cieszyłem, że szybko udało mi się przejechać przez światła, nie stałe zbyt długo w centrum, a na drodze szybkiego ruchu nie było korka. Sytuacja zmieniła się diametralnie po godzinie 14:00.

Korki to pół biedy. Człowiek postoi, posłucha muzyki, trochę podenerwuje się na bezpowrotnie stracony czas. Najgorsze jest to, że przedświąteczny okres wyzwala w ludziach wszystko, co najgorsze. Wczoraj obserwowałem stłuczkę powstała w wyniku pośpiechu i bezmyślności. Rondo, brak uwagi, przekonanie, że na pewno się zdąży. Kraksa. Niewielka, lekko odrapany zderzak. Nawet laweta nie była potrzebna, kierowcy mogli się spokojnie dogadać. Jednak postanowili, że zrobią inaczej. Lepiej zatrzymać ruch na jednym pasie, drzeć na siebie mordy, urządzić spektakl dla postronnych. Zapewniam, że wszyscy kierowcy byli zachwyceni. Nic tak nie poprawia nastroju jak korek powstały w wyniku niewielkiej stłuczki.

Nie cierpię jeździć samochodem. Nigdy tego nie lubiłem. Gdy mogę, to wybieram komunikację miejską. Niestety, w przypadku dojazdu do mojej pracy, pojawia się problem: czas. Przystanek autobusowy mam blisko, zdarzało mi się korzystać z tej formy transportu, gdy zepsuł mi się samochód. Jeździłem przez kilka tygodni i nie przypominam sobie, żeby chociaż nie spędził w autobusie przynajmniej 40 minut. Wielu kierowców ignoruje pojazdy komunikacji miejskiej. Traktują je jako przeszkodę w dotarciu do celu. Wymuszają pierwszeństwo, przyspieszają, za wszelką cenę próbują wyprzedzić autobus. Tak jakby zapominali, że w środku też jeżdżą ludzie. Efekt każdy poznał na własnej skórze. Spóźnienia, długie stanie na przystankach, na rondzie, często zwykłe chamstwo innych uczestników ruchu.

Dlatego drogę do pracy przemierzam własnym autem. W ciągu tygodnia naoglądam się brawurowych popisów bezmyślności. Od ignorowania znaków, przez wyprzedzanie na ostrym zakręcie, po gwałtowne hamowanie przed przejściem dla pieszych. Tak jakby samochód odbierał umiejętność logicznego myślenie. Po zamknięciu drzwi, odpalenia silnika i włączeniu się do ruchu, zaczynam postępować w zgodzie z zasadą ograniczonego zaufania. Każdy kierowca stanowi dla mnie źródło potencjalnego niebezpieczeństwo i jestem cały czas czujny. Przed świętami szczególnie muszę uważać na innych, bo ludzi ogarnia gorączka zakupów. Dlatego tłoczą się na parkingach przed supermarketami, pędzą w terenie zabudowanym tak, jakby od ich przyjazdu zależało życie innego człowieka. A udali się wyłącznie na zakupy. Po rzeczy, po prezenty.

Na drogach widać, że za kierownice zaczyna siadać pokolenie wychowane w myśl zasady „kup więcej”. Kieruje nimi pragnienie konsumpcji, które odbiera zdrowy rozsądek.

Page 2 of 38

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén