Tag: irytacje (Page 1 of 4)

Rozmówki kuchenne (VI)

Tak się złożyło, że dzisiaj wróciłem do biura. Podobnie jak moi współtowarzysze gamedevowych podróży. I o czym rozmawialiśmy w kuchni? Oczywiście, że o koronawirusie! O kwarantannie, o przeżyciach związanych z siedzeniem w domu i społeczną izolacją. Wrażenia były różne. Jedni znosili ten czas lepiej, a inni gorzej. Jak to ludzie. Natomiast coś nas wszystkich połączyło. Lekkie przerażenie tym, co dzieje się dookoła. Ja wiem, że Polska odwołała koronawirusa i nie ma się czego bać, ale odnoszę wrażenie, że oficjalne komunikaty zmierzają w inną stronę.

Śledząc internetowe dyskusje na ten temat, często spotykam się ze sceptykami. Zauważyłem, że ochoczo zadają jedno pytanie, które nie chce mi wyleźć z głowy. Niezależnie od tego, czego dotyczy artykuł lub dyskusja, zawsze znajdzie się ktoś, kto rzuci “Czy znasz / widziałeś chociaż jedną osobę chorą?”. Za każdym razem mnie to rozwala. Warto zacząć od tego, że 80% potwierdzonych przypadków z opisanej tutaj grupy badawczej przeszło chorobę w sposób łagodny. Przypominała przeziębienie lub grypę, co wcale nie oznacza, że można koronawirusa bagatelizować. Są też ludzie niemający żadnych symptomów. Tutaj zaczyna się robić ciekawie. Według szacunków CDC mogą one stanowić 40% osób zainfekowanych koronawirusem. Wbrew pozorom, to duża grupa, dlatego pytanie o to, czy znam lub widziałem kogoś zarażonego, zawsze sprawia, że łapię się za głowę. Najwyraźniej w sprawie COVID-19 co drugi internauta to niewierny Tomasz! Musi zobaczyć! Dotknąć! Szkoda, że taką rzetelnością nie wykazują się, gdy łykają kolejne zmanipulowane newsy produkowane przez różnego rodzaju portale.

Ta niewiara, a może nawet konieczność przeciwstawienia się zleceniom, już zbiera żniwo. Zachęcam do zapoznania się z materiałami opracowanymi przez Michała Rogalskiego. Szczególną uwagę zwrócicie na wykresy potwierdzonych przypadków w poszczególnych województwach. Jestem przekonany, że zauważycie wzrosty. Popatrzcie na te krzywe i zestawcie je z ostatnimi informacjami. O tym, że mogą się pojawić obostrzenia w powiatach. O nagłej konieczności kontroli sklepów oraz wesel. O oficjalnym komunikacie NBP na temat nadchodzącego kryzysu finansowego. Wszystko to dzieje się zaraz po wyborach. Przypadek? Zachęcam, aby każdy odpowiedział sobie na to pytanie w duchu, w ramach własnego serduszka. Przy czym zakładając maskę, myjąc ręce i utrzymując odstęp od innych osób, myślcie o swoich bliskich, bo może macie wśród nich osoby z grupy ryzyka.

Sytuacja z pandemią w naszym pięknych, acz nieszczęśliwym kraju, to cudowny przykład sterowania społeczeństwem za pomocą strachu. Zbliżamy się do trudnego okresu w naszej gospodarce, szczególnie warto zwrócić na informacje dotyczące energetyki opartej na węglu, i trudno mi uwierzyć w to, że ewentualne obostrzenia nie dotkną akurat tych przestrzeni, w których będzie wielu niezadowolonych. Oczywiście, mogę się mylić i oby tak było. Tylko że sytuacja wokół wyborów, ciągłe uspokajanie, że wirus jest w odwrocie, a teraz stopniowa zmiana narracji, sugeruje coś innego.

Wizualne konfrontacje

W czasie urlopu postanowiłem zmierzyć się z nietypowymi grami w mojej kolekcji. Miałem tam kilka tytułów, które ciągle pomijałem. Dlaczego? Zawsze było coś ważniejszego. A to nowy sezon w The Division 2 lub konieczność sprzedaży rzepy w Animal Crossing: New Horizons. Przyszedł czas urlopu, mnóstwo wolnych godzin, tylko czekających na giereczkowe zagospodarowanie. Nie miałem już żadnego wytłumaczenia. Przyszła chwila, w której zmierzyłem z produkcjami określanymi jako “visual novels”. Jako miłośnik obrazkowych narracji powinny mi przypaść do gustu, prawda?

Nic z tego. Już dawno się tak nie nudziłem, a wybierałem tytuły z wysokimi ocenami recenzentów oraz graczy. Nie uruchamiałem niczego wątpliwego, skoncentrowałem się na produkcjach, w których obiecywano mi interesującą historię i ciekawą oprawę graficzną. Tak przynajmniej wynikało ze zrzutów ekranu oraz opisu danego tytułu. Pobierałem, odpalałem, moja Żona zerkała na ekran telewizora i pytała, dlaczego grafika jest taka brzydka / kiepskiej jakość / bez pomysłu / bez polotu (niepotrzebne skreślić). Były to trafne spostrzeżenia i faktycznie w ogranych przeze mnie “visual novels” brakowało czegoś pociągającego. Mam na myśli wrażenia, które towarzyszyło mi w trakcie lektury powieści graficznych. Na przykład takiego Sandmana, w którym niezła kreska lub nietypowe rozwiązania graficzne szły w parze ze wciągającą fabułą.

Wiem, wiem, grafika nie jest najważniejsza w grach, ale w przypadku gatunku “visual novel” czepianie się wyglądu jest jak najbardziej na miejscu. Pozostaje kwestia interakcji gracza ze światem przedstawionym. Dla mnie było to kolejne rozczarowanie. Każdy z wybranych przeze mnie tytułów otrzymał krótki, jednozdaniowy, opis w notatniku -> “symulator przyciskania jednego klawisza”. Rozumiem, że są osoby, którym podoba się taki sposób poznawania fabuły, wchodzenia w cyfrowy świat. Jednak dla mnie jest to ślepa uliczka w gatunkowym rozwoju gier. Przez wiele lat, jedną z najpopularniejszych form zabawy, były przygodkówki point and click. Prosty mechanizm interakcji, który doskonale angażował odbiorcę. Szczególnie w trakcie polowania na ten jeden piksel pozwalający na wykonanie określonej akcji. Do dziś powstają produkcje osadzone w tym gatunku i – moim zdaniem – mają zdecydowanie większą wartość, niż “visual novels”.

Z przykrością stwierdzam, że ten gatunek mnie do siebie nie przekonał. Wolę produkcję nawiązujące do starych przygodówek, niż takie, niezbyt zajmujące, eksperymenty. Myślę, że odbiłem sobie od sposobu interakcji ze światem. Samo czytanie dialogów, które prowadziło do zbierania różnych informacji, to dla mnie za mało. Wierzę, że dla wielu twórców jest to sposób na opowiadanie historii i skoro znajdują odbiorców, to niech dalej to robią. W moim przypadku nie było wzruszenia serca, tylko wzruszenie ramion. Może kiedyś trafię na jakąś “visual novel”, która sprawi, że zmienię zadane. Do tego czasu pozostanę przy starych, dobrych przygodówkach, które może i czerpią garściami z historii tego gatunku, ale przynajmniej oferują coś ciekawego.

Na przekór!

Informację o pojawieniu się gry This War of Mine na liście lektur nieobowiązkowych w liceum, przyjąłem ze zdziwieniem. Daleki jestem od podważania wysokiego poziomu tej produkcji! Polskie 11bit Studios wykonało kawał dobrej roboty. This War of Mine pokazuje brutalną rzeczywistość cywila, który musi przetrwać w mieście owładniętym szaleństwem wojny. Absolutnie każda decyzja może skończyć się śmiercią, a wyprawy po zasoby potrafią podnieść ciśnienie. Po prostu obawiam się, że nasz system edukacji nie jest przygotowany na takie eksperymenty i ta decyzja miała wymiar polityczny.

Była podyktowana potrzebą przypodobania się młodemu wyborcy, szczególnie temu zainteresowanemu grami komputerowymi. Jednocześnie uważam, że pomijanie tego nowoczesnego medium jest dużym błędem. Obecnie wirtualne światy stanowią istotną część życia młodego człowieka i szkoła powinna to zaakceptować. Nauczyć poruszania się po cyfrowej rzeczywistość, pomóc w jej zrozumieniu. Jednak to wymaga przygotowania, nie tylko ze strony nauczycieli, ale także samego systemu. Pandemia koronawirusa doprowadziła do tego, że uczniowie musieli uczyć się w domu. Co dla niektórych okazało się dużym problemem. Posiadanie dobrego komputera, stabilnego połączenia internetowego, kamerki, słuchawek oraz mikrofonu wcale nie jest obecnie standardem. Myślicie, że to jest mały wydatek? Każdego stać? Pomyślcie ponownie. Według informacji opublikowanej w 2019 roku na portalu innpoland.pl:

14 proc. Polaków zarabia równowartość minimalnego wynagrodzenia lub mniej. Przy tym to kobiety stanowią ponad połowę wśród najgorzej zarabiających osób. Na tle innych krajów europejskich wypadamy słabo.

Źródło: https://innpoland.pl/152851,14-proc-polakow-zarabia-minimalna-krajowa-ponad-polowa-to-kobiety

Z tej pensji trzeba pokryć podstawowe koszty, takie jak wyżywienie, czynsz oraz opłaty za media. W 2019 na rękę, czyli po odliczeniu wszystkich potrąceń, osoby zarabiające minimalną krajową otrzymywały 1 634 złote. Policzcie, zastanówcie się, jaki procent tej kwoty ludzie mogą przeznaczyć na sprzęt komputerowy.

A przecież taki jest potrzebny do grania w gry! Tym bardziej jeśli pojawiają się rewolucyjne postulaty o wprowadzeniu wirtualnych światów do kanonu lektur. Zadaniem powszechnej edukacji jest wyrównywanie szans, o to trzeba zabrać przede wszystkim. Na szczęście This War of Mine jest na liście nieobowiązkowej, bo w przeciwnym razie konieczne byłoby rozważanie tego, jak praca z tym tekstem miałaby przebiegać. Uczniowie grają z nauczycielem? Mają grać w domu? A jak ktoś nie ma laptopa lub działającego komputera? Siadaj, pała? Bzdura! Tak nie może działać powszechny system edukacji! Dlatego martwi mnie to, że wraz z ogłoszeniem tej łamiącej wiadomość, nagle wszyscy zapomnieliśmy o innych palących i trawiących system edukacji problemach. A jest ich legion.

Do obecnej, trudnej sytuacji, swoje dokładały kolejne ekipy rządzące. To są lata zaniedbań. Dla mnie szum wokół This War of Mine miał wymiar wyłącznie polityczny i nie przełoży się na żadne dalsze zmiany. Gra będzie leżała na liście uzupełniającej i mało kto, jeśli w ogóle ktoś, ją ruszy, bo program i tak jest już dopchany do granic możliwości.

Zbędne komplikacje

W czternastym odcinku WWWłaśnie podcastu wspomniałem o tym, co sprawia mi najwięcej trudności w trakcie projektowania rozrywki. W zeszłym roku wziąłem udział w kilku game jamach, dla sprawdzenia swoich umiejętności designera. Nie tyle programowałem gry, co próbowałem tworzyć interesujące prototypy. W wyniku podcastowej rozmowy z Łukaszem postanowiłem podzielić się kilkoma wrażeniami z moich game jamowych przygód. Od razu zaznaczę, że zawsze brakuje mi odwagi, aby zgłosić gotowy projekt.

Moją największą bolączką jest grafika. Brakuje mi elementarnego poczucia estetyki, dlatego moje zrealizowane projekty najczęściej przypominają gry, w których kwadrat goni koło i okazjonalnie strzela trójkątami. Zawsze najbardziej zależy mi na przetestowaniu prototypu, więc niespecjalnie interesuję się wyglądem. Jednak zdaję sobie sprawę, że dla ewentualnych odbiorców i jurorów moje kwadraty z napisami wykonane w Paincie mogą być przeszkodą nie do przeskoczenia. W duchu obiecałem sobie, że w tym roku zmienię swoje nastawienie. I miałem już pierwszą okazję. Nie wyszło. Dlaczego? Bo przekombinowałem grę. Dosłownie.

Godot Wild Jam” to comiesięczny game jam dla osób tworzących gry w Godocie. Jest to otwartoźródłowy silnik, często wskazywany jako istotna konkurencja dla takich molochów jak Unreal Engine 4 oraz Unity3D. W styczniu temat game jamu brzmiał – druga szansa. Rozpisałem sobie projekt na grę w gatunku time managment, czyli polegającą na zarządzaniu czasem i ograniczonymi zasobami. Odbiorca wcielałby się we właściciela kancelarii prawnej, której zadaniem byłoby oczyszczanie więźniów z różnych zarzutów. Aby podkręcić temperaturę, postanowiłem, że gra będzie rozgrywała się w świecie fantasty, w którym nawet za najmniejsze przewinienie grozi kara śmierci. Gracz miał mieć ograniczony czas na wyciągnięcie skazańca i tylko czterech pracowników, których mógł przydzielić do konkretnej sprawy. Ich zadaniem byłoby usuwanie dowodów, po wykluczeniu wszystkich, przestępca wychodził na wolność i dostawał drugą szansę. To, co opisałem, stanowiło fundament rozgrywki i przy dobrym układzie mogło być nawet zabawne. Dołożyłem dwa zasoby – złoto oraz reputację. Oba zdobywało się za oczyszczonych z zarzutów skazanych, ale jeżeli reputacja spadła poniżej zera, to kancelaria upadała. Każdy ścięty przestępca oznaczał przydzielenie ujemnych punktów.

Zrobiłem prototyp. Ustawiłem różnego rodzaju timery i stwierdziłem, że czegoś brakuje. W zasadzie cała moja gra opiera się na przeciąganiu zasobów w odpowiednie miejsca, a złoto leżało odłogiem. Stwierdziłem, że wykorzystam je w sklepie z bonusami pozwalającymi na przyspieszenie pracy prawników lub nawet na przekupienie strażników i wypuszczenie skazańca. Było mi mało! Niech bonusy lecą z ocalonych więźniów! Razem ze złotem! I może jeszcze jakaś minigra, żeby urozmaicić zabawę! MAŁO! Dodałem losowanie szansy na oczyszczenie z zarzutów, a tym samym moi pracownicy dorobili się statystyk. Jeden był lepszy w usuwaniu niewygodnych świadków, inny w niszczeniu fizycznych dowodów. Teraz zarzuty było pokazywane w formie listy i gracz mógł przydzielić pracownika do określonego miejsca lub wykorzystać złoto lub użyć specjalnego bonus lub wziąć udział w minigrze. Ale nawet usunięcie wszystkich dowodów nie gwarantowało powodzenia! Bo było jeszcze losowanie, w formie rzutu dwiema kośćmi sześciościennymi. Te wszystkie dodatki zabiły mój pomysł. Traciłem czas na dodawanie kolejnych warstw w designie i już widzę, że nie usunę pojawiających się błędów i nie poprawię na czas wydajności.

Jednak najgorsze okazało się to, że sam nie wiedziałem, o co chodzi w moim projekcie. Dodatkowe warstwy wcale nie sprawiły, że gra stała się ciekawsza. Wprost przeciwnie! Jej wytłumaczenie wymagało napisania dość skomplikowanego samouczka, a różnego rodzaju zależności pomiędzy elementami wprowadzały jedynie chaos. Warto upraszczać swoje pomysły. Obawiam się, że wielu graczy niekoniecznie ma ochotę na przeszukiwanie Sieci w celu znalezienia skrzętnego opisu mechaniki gry. Raczej szukają zabawy.

Ofiara subskrypcji

Na łamach DailyWeb często piszę o swoich niepokojach związanych z giereczkowymi subskrypcjami. Aktywnie korzystam z Humble Bundle Choice, w której mogę wybrać 10 gier z wcześniej przygotowanego zestawu na własność. Raz w miesiącu. Ale nie będę ukrywał tego, że okazjonalnie korzystam także z innych usług subskrypcyjnych. Na przykład z Uplay Plus. Jak chcę sobie pograć coś z ich katalogu, a niespecjalnie mam ochotę wydawać na to ponad 200 złotych, to aktywuję na jeden miesiąc i się bawię. Jeżeli jakiś tytuł przypadnie mi szczególnie do gustu, to go kupuję. Na promocji. Najlepiej ze wszystkimi dodatkami. Dlaczego tak robię? Mógłbym po prostu płacić co miesiąc i miałbym to samo.

I tak i nie. Nie przez przypadek wspomniałem o Humble Bundle Choice. Zasady tutaj są jasne. Klient płaci raz, wybiera tytuły, którego zainteresują z zestawu gier, a potem aktywuje je na określonej platformie dystrybucyjnej (najczęściej jest to Steam). W świetle aktualnie dominujących zasad na rynku można pokusić się o stwierdzenie, że ma je na własności. Chociaż nijak się to ma do sytuacji, w której posiada się fizyczną kopię na półce lub instalator zapisany na dysku. Nawet po aktywacji klucza, wydawca, za pośrednictwem platformy dystrybucyjnej, może zablokować dostęp do danej produkcji. Najczęściej dotyczy to tytułów zakupionych za pomocą skradzionej karty kredytowej, pisałem o tym problemie na łamach DailyWeb.

Teraz, po tym przydługim wstępie, mogę skrobnąć kilkaset znaków na temat Uplay Plus oraz innych podobnych subskrypcji. Ten abonament działa dokładnie tak samo, jak Netflix lub Spotify. Za miesięczną opłatą klient uzyskuje dostęp do potężnego katalogu gier komputerowych określonego wydawcy. W przypadku Uplay Plus są to produkcje wydane pod flagą Ubisoftu. Dlatego za 60 złotych miesięcznie można pograć w dowolną grę z serii Assassins’s Creed lub w The Division 2. Podejrzewam, że dla wielu osób jest to atrakcyjna oferta. Na dodatek wszystkie, w które są dostępne w Uplay Plus, mają aktywne wszystkie DLC. Nic tylko brać, prawda? Brzmi nawet lepiej od Humble Bundle Choice, gdzie dostępne są głównie standardowe edycje, a dodatki trzeba kupić.

Problem polega na tym, że Uplay Plus to tylko jedna wielka cyfrowa wypożyczalnia. Wystarczy problem z autoryzacją płatności, aby stracić dostęp do gier. Nie oznacza to, że wszystkie subskrypcje są od razu złe i trzeba z nimi skończyć. Warto po prostu rozumieć, z jakimi zagorzeniami się wiążą. Grę aktywowaną na moim koncie na Steamie mogę w dowolnej chwili pobrać i uruchomić. NA GoG mam nawet dostęp do instalatorów, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby zrzucić się kilka ciekawych produkcji na dysk zewnętrzny. A Uplay Plus? Wystarczy jedna odbita płatności i koniec. Nie pogram. Muszę czekać na rozwiązanie problemu.

Coś takiego mnie spotkało. Na początku roku 2020 nie przeszła płatności za pomocą PayPala. System Ubisoftu zbuntował się nie tylko u mnie, w tym wątku na forum wyraźnie widać, że coś jest nie w porządku. Padłem ofiarą postnowoczesnych subskrypcji i zostałem odcięty od rozrywki. Przynajmniej tej wydanej przez Ubisoft i dostępnej w ramach abonamentu Uplay Plus. Pozostało mi napisanie zgłoszenia do obsługi klienta i czekanie na odpowiedź.

Page 1 of 4

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén